همراه با ورق زدن،این زایش اتفاق می افتد...!

مدتهاست آنگونه که باید عاشق نشده ام.نقش بازی می کنم تا قلبم از بی کسی نلرزد.تقویم روزها را مثل گرگ با دندان روی پوستم می درد!تصمیم گرفته ام آنقدر آدم پشت آدم امتحان می کنم تا آنکه باید،با پتک چشمهایش درب قلبم را خرد کند.تنهایی را حتی با دلیل هم دوست ندارم چه برسد به...!

مثل صفحه گرامافون که نت به نت موسیقی را روی بدنش خراشانده روی من حک شده ای!

هنوز زنده ام.آنقدر زنده که می توانی از خفه شدنم لذت ببری...!

پنجره دوباره خیره شده است.از چشمهایش می گذرم و بیرون را نگاه می کنم...سایه بان کنار درخت دوباره تک و تنها ایستاده است...سایه های اطراف مدام بزرگتر می شوند.دلم می خواهد همینجا تمامش کنم...!

دنیا سرخ شده...بازهم پرده چشمهایش را میان ریز ریز نتهای به هم پیوسته انگشتانم پاره می کنم.دیرتر از همیشه میان رویاهایم می خندد و می گذرد...چیزی به انتها نمانده...!

دسته کرده است و می شماردشان.چشمهایش برق می زند...اینقدر خوشحال ندیده بودمش! تشکر می کند و می رود...!