دور سر دنیا چرخ می زنم...!

چشمهایش سرخ شده.نگاهم می کند و باز اشکش سرازیر می شود.زمین را با نوک پاهایش شیار شیار می کند. قفسه سینه ام باز تیر می کشد.می نشینم. دوباره باید تنها شد...!

همه نگاهمان می کنند.پیرزن کناری دارد زیر لب ناسزا می دهد.من خجالت نمی کشم...هیچوقت از بوسیدن تو خجالت نمی کشم...هیچوقت...!

می پوشم که سردم نشود...!

در باز است...خودت را خسته نکن!

ساعت از دوازده گذشته...میان این گرمای عرق ریز می آیم و هیچکس جز من نیست.دستهایم کرخت شده اند...روی زمین می گذارم و دوباره بر می دارمشان..دندانهایم را درون دهانم جابجا می کنم.پله ها را بالا می روم. صدا می آید.همسایه ها دارند به ریش من می خندند...!

چشمهایت مرا یاد تبر می اندازد... خیره شده بودی  و فکر نمی کردی ممکن است عاشقت شوم.مسخره است...!این همه  سال خودم را به دنبال خودم کشیده ام.الان نوبت توست که سواری بگیری...!

مدتهاست نفسم را پشت لبخندت جا گذاشته ام...!

سرچشمه این رودخانه پیدا نیست...!

گرفتار  شده ام میان روزهایی که می خواهند خودشان را ثابت کنند.در کشمکش لحظه های برنده...!خرامان می روی و سر برنمی گردانی که سالهاست راه میانبری که رفته ای را با چشم دنبال کرده ام و هیچ...!پاهایت را بر می داری و می چرخانی کمرت را میان آغوشش...نگاهت می کنم معلق میان معشوقه قدیمی و چشمهای بی حالت این عشق جدید...!چگونه تمام شدی؟چگونه داری شروع می شوی بازهم...!؟

چیزی دستت را نمی گیرد...دیگری را بچسب...!

دستهایت را باز کن. می خواهم ببوسمت...!

روی میز پر از دستمال بود.دستم را زیر چانه ام تکیه کردم و براندازش کردم. میان آنهمه رقص و عطر...چشمان خیسش را باز کرد.سرش را پایین انداخت.امروز سایه پلکش را از همیشه کمرنگتر کشیده بود. دلم به حال جذابیتش می سوخت. باقیمانده اش را سر کشیدم و رفتم....!

مست...تا هشتاد می شمارم!!