شروع می کنم به نواختن...آرامترین نقطه دنیا در آغوش من است...!

شانه های خسته ام را به دیوار تکیه می دهم. بوی تند نفس اتومبیها گلویم را می سوزاند.آفتاب نگاهم می کند.پاهایم را به دنبال هم روی زمین می کشم...سالهاست انگشتهای چروکیده ام دیگر پیرتر از آنند که بتوانند دستهای لطیفت را لمس کنند... که مانده ام و  خاطرات را زندگی می کنم.تو نیستی و من روز بروز قدیمی تر می شوم...!

این چشمهای بدون تو، به ضرب و زور هیچ عینکی بینا نمی شوند...!

همه دنیا بوی تو را می دهد...!

سرم را می گذارم و چشمهایم را می بندم.صدای ممتدش در گوشم می پیچد. انگشتهایم به هم گره می خورند.چیزی مثل یک پرنده میان دستهایم نبض می زند و زنده می شود...نفس می کشم...نفس...!

نگاهش می کنم.مثل کودکی که تازه از گریستن فارغ شده،آرام خوابیده است. قلبم از جا کنده میشود...موهایش را کنار می زنم و پیشانیش را می بوسم...!

این لحظه های نیامده چه زود خواهند آمد و رفت...!

روز اول انتخاب بود.فرقی نمی کرد انتخاب من ياتو...فقط روز اول انتخاب بود.همه خشکشان زده بود.صدايی از هيچکس بر نمی آمد!هيچ کس حرفی نمی زد.هيچکس...!من مانده بودم و  فکرهايی که بی دليل می آمد و بی دليل جا خوش می کرد.همه چيز مثل اينکه تازه زاييده شده بود.چشمهای همه يخ زده بود. همه داشتند از ازدهام انديشه های مختلف بی دليل داخل مخشان ديوانه می شدند.
شروع شد.صدای خشن فرياد زد.اسم اول...!بدون هيچ طبقه بندی مشخص!همه بر گشتند.يکی بيرون آمد.آن صدای خشن دوباره گفت:اين تو بودی که زاده شدی.تو بودی که زندگی کردی.آنگونه که خودت خواستی.نه به ميل من...تو بودی که...!من تو را محکوم می کنم!حرف نمی زد. نمی توانست.دهانش را بسته بودند.و مرد که دوباره زنده نباشد...!
هوا گرم بود.از گرما کلافه شده بودم...!خيلی وقت بود که آنجا بودم.نمی دانم چند وقت...!درست يادم نمی آيد! ولی بودم.تا چشم کار می کرد اطرافم جنازه بود و جنازه...!
صدای خشن ديگر تکراری شده …!

الان تمام تمرکزم را از دست داده ام.نمی دانم چه می گويی...!
اينجا همه قيمت داريد...هر پنجاه و دو مليون نفرتان!وقتم را نمی خواهم بگيريد.کافيست که...!قبل از هر چيز شماره تان را حفظ کنيد.بالای سر خودتان را هم نگاه نکنيد...ارتفاع زياد است!!
دنيا را قبضه کرده ام...!حتی سنگ قبرهايش را...!

چشمهای درشتت ساحل را بی رنگ می کند...!

بوی هراست همه جا را برداشته. دستهایم را قلاب می کنم که بالا بروی.شانه هایم زیر پاهای ظریفت تکان می خورند.خش خش پیراهنت که دیوار را می خراشد...مثل قلب من...! بیدار می شوند...فرار می کنیم...!

هیچ چیز ندارم.همه را میان راه جای گذاشتم که کسی نفهمد سراغ تو می آیم... دست خالی و اینهمه خواسته...!خنده ام می گیرد که می دانی و می پرسی...!

همه اهنگهای دنیا مال تو اند...!