چشمهایش سرخ شده.نگاهم می کند و باز اشکش سرازیر می شود.زمین را با نوک پاهایش شیار شیار می کند. قفسه سینه ام باز تیر می کشد.می نشینم. دوباره باید تنها شد...!

همه نگاهمان می کنند.پیرزن کناری دارد زیر لب ناسزا می دهد.من خجالت نمی کشم...هیچوقت از بوسیدن تو خجالت نمی کشم...هیچوقت...!

می پوشم که سردم نشود...!

یکی نگاهم می کند...!

خودت را ناراحت نکن.عادت کرده ام...میان معمایی نشسته ام که حل نمی شود!مدتهاست که دارم سلاخی می شوم. من هم پیش ازآنکه از هم بپاشم فکر می کردم دنیا را می توانم تغییر بدهم.فریاد می زدم.می جنگیدم....!راهی نیست...فقط باید ایستاد و مبهوت نگاه کرد.تیغه کار خودش را می کند...!

زنده ام...عطرت هنوز تمام نشده...!

هوا سرد است. بی اختیار میان کلاویه های پیانو غرق می شوم...!هر ضربه ای من را به تو می سپارد.ضربه هایم محکمتر می شود...!هر وقت به یاد تو ساز می زنم طعمش چیز دیگری می شود.آنقدر ترانه بارانم می کنی که...می نویسم و ملودی می سازم.تکرار ضربه های من...!تلاش تلخیست...وقتی تو نمی خواهی هیچوقت ممکن نمی شود.بارها این را به خودم گفته ام! هزاران بار...دوست داشتم آنقدر آغوش به آغوش می ماندیم تا هم کفن بشویم...!بازاشکهایم خاطره هایت را خیس می کند...!

کاش می شد واقعیت را کشت...!