فکرش را هم نمی کردی...می دانم، هر کس مرا میان این لباسها ببیند ماستش کیسه می شود! آنقدرخودم را بزرگ تراشیده ام که خودم هم از خودم فاصله می گیرم، چه برسد به تو...! هیچ چیزی پشت این حرفهای قشنگ نیست. باور کن مستاصل تر از آنی هستم که فکر می کنی!  شاعر شعرهای نگفته...؟خبری نیست!برو نقد دیگری باش.من نسیه هم نیستم نازنین...!

دلم می خواهد همه این دنیای منطقی را به آتش بکشم...!

همه دنیا بوی تو را می دهد...!

سرم را می گذارم و چشمهایم را می بندم.صدای ممتدش در گوشم می پیچد. انگشتهایم به هم گره می خورند.چیزی مثل یک پرنده میان دستهایم نبض می زند و زنده می شود...نفس می کشم...نفس...!

نگاهش می کنم.مثل کودکی که تازه از گریستن فارغ شده،آرام خوابیده است. قلبم از جا کنده میشود...موهایش را کنار می زنم و پیشانیش را می بوسم...!

این لحظه های نیامده چه زود خواهند آمد و رفت...!