بازهم سراشیبی...چراغهایم خاموش است...!

با چمدانهای بزرگش دور می شود.کاری از دستم بر نمی آید...نگاهش می کنم. دلم مثل آسمان می تپد و می ریزد.زیر این باران بی موقع و زیبایی که همه جای را می گریاند نفس می کشم. مدتهاست میان قفسه سینه ام مدفون شده ام...! همان تصویر قدیمی ذهنم را پر می کند.طوفان و دخترک تنهایی که خودش را بر دار قالی به دار آویخته...!

باز میان دود و دیوانگی همیشگی گرمایت را حس می کنم. خبری از آن لبخندهای مفتون کننده نیست. چشمهایت را نمی توانی از من بگیری حتی اگر دور شوی...!

دیر آمدی.عشقم را به کس دیگری فروخته ام...!

دو نفردارند میان مه نرم این هوای سرد استخوان سوز قدم می زنند...!بازهم حکایت آدمها وخاطرات مدفون خیابانهای گورستان شده زمستانی...!

شرطی نیست. عادت کرده ام به معامله احساساتم با پوزخند دیگران...! مثل موم نرم شده ام!کافیست چشمهای تنگ شده ات را باز کنی و حقیقت را لای چهره نیمه سوخته من پیدا کنی…!همه اتفاقها اینجاست.درست مثل آینه ای که وقتی به اش خیره می شوی تازه می فهمی همه دروغ می گویند...!

بعضی روزها ارزش گذراندن ندارند.می نشینی و به لحظاتشان خیره می شوی تا از رویت بگذرند...! تکه های مانده شان میان ذهنت لکه سیاهی می شوند و درونشان غوطه ور می شوی و...!

گرما بدرد دلبسته ها نمی خورد...!