به تویی که همیشه می خواستم خواننده اینهایی که می نویسم باشی...!

دارم باز دور می شوم از همه اتفاقاتی که ممکن است اینجا رخ بدهد...!به دنبال یک تکه نان کوله بار را بسته ام.یادت می آید که با لبخند می گفتی روزی تمام می شود همه ...روزی که کار و کار و کار...؟ که من می گفتم من زندگیم سازها و کتابها و نوشته هاست...در پیچ و واپیچ زخمه ها و گوشه کنار نتها و تک گویی های گزنده...!نمی دانم تا چند یکشنبه اینجا راخالی ببینی...!شاید رسم چند ساله را تغییر دهم.شاید روزی دیگر برای درد دل نوشته هایم بگذارم.خبر می دهم به همه...به تویی که همسفر همواره اینجا و منی...بی هیچ چشمداشتی!!

آنسوتر...سپیده دم اسکناسها رادسته می کند!!

آسمان دارد دست می زند...!

می دانم.ساختمان بلندیست وقتی وسط آن حلقه آتش ایستاده باشی و از بالا نگاهت کنند...فریاد می کشی که کسی توجه کند.کسی خودش را برای بیرون آوردنت به آب و آتش بزند...!

تمام لباسهایم خیس شده اند.چتر شکسته ام را درون سطل می اندازم.پیرزن از کنارم  می گذرد و می خندد.عصبانیتم را به خاطر آنهمه سن و سال قورت می دهم....نوک انگشتم را بی اختیار می جوم.چشمهای گریزان پیاده رو را دور می زنند و دور می شوند.کفشهایم بوی نم می دهند.می خواهم تا ابد قدم بزنم...!